Insinger internationaal kwartaalblad.

Een verslag van een verslaggeefster van Insinger de baufort. Welke ons, het Tilburgse team een tijdje gevolgt heeft, Het is haar ervaring met de sport. Fouten in de tekst zijn dan ook mogelijk. Fotos zijn helaas weggevallen.
ook is het met fotos te lezen op: http://www.insinger.com/webkit/filebank/ourcompany/dutch/Kwartaalblad/Kwartaalblad-2-2.pdf
Zie ook het eind van het stuk!
Oké, in Tilburg traint misschien niet het beste wat Nederland te bieden heeft, maar een mooiere inleiding in het onderwaterhockey is nergens te krijgen.

Onderwaterhockey: een adembenemende sport
Niet spiermassa, maar uithoudingsvermogen is het belangrijkst
door Sarah Meuleman

sinds 1973 is onderwaterhockey een officieel erkende internationale sport. In de jaren ‘50 werd het echter al gespeeld in Engeland, onder de frivole naam ‘Octopus’. Duikers gebruikten het spel om hun conditie tijdens de koude Britse winters op peil te houden. Pas later groeide het uit tot een volwaardige discipline. Inmiddels zijn vooral de Australiërs, de Fransen en de Nederlanders er bedreven in. De Oranje junioren deden het geweldig op Europees niveau en het Nederlandse vrouwen team schopte het in 2004 zelfs tot wereldkampioen. Beetje vreemd dus, dat niemand lijkt om te kijken naar de mannenen vrouwen die ons land verwoed snorkelend jaar na jaar naar de wereldtop schieten. Hoog tijd voor een frisse duik in deze onder-belichte sport. Want: hoe soepel is een hockeystick nog onder water? En hoe mik je een zwemmende puck in een verzonken net? In Tilburg stort het meest bijzondere sportteam van Nederland zich jaar na jaar vol overgave in deze adembenemende sport.Tilburg, zwembad de Drieburcht, half negen ‘s avonds. Het onder-waterhockeyteam bereidt zich voor op de training. Aan de rand van het zwembad staat een groep mannen met snorkel, zwemvliezen maar vooral veel bierbuik. Langzaam waggelen ze naar de badrand. Kletsend voeren ze wat halfslachtige zwembewegingen uit in het water. Sven Harteveld (34) is hun coach. Goedkeurend overziet hij de groep. Zijn ze al begonnen? “Ja”, antwoordt Sven. “Het eerste half uur is vrije training. Maar ze zijn wel uitzonderlijk lui vandaag!”Het Tilburgse onderwaterhockeyteam is acht jaar geleden opgerichtdoor Sven en zijn tweelingbroer Bjorg. Toen de broertjes Harteveld negen jaar geleden op een open selectietraining hun eerste lessen volgden, kregen ze al gauw de naam de Terrible Twins. Tegenwoordig is het de bijnaam van hun eigenzinnige team. Overdag zijn de team-leden meubelmaker, loodgieter, elektricien, technisch tekenaar of student. In hun kleurrijke verscheidenheid lijken ze wel de Full Montyvan de onderwatersport. Iets wat ze zelf met plezier bevestigen. De meeste spelers hebben een waterpolo- of zwemachtergrond. Het team speelt in de tweede klasse maar blijft daar niet onopge-merkt. Naar eigen zeggen doen ze er alles aan om te degraderen; het wil maar niet lukken. Ondanks alles blijkt het team van de TerribleTwins te goed. Zelfs zonder wasbordjes? Sven: “Niet spiermassa, maar uithoudingsvermogen is het belangrijkste in deze sport. Je bent steeds in beweging en moet lang zonder zuurstof kunnen.” S
--------------------------------------------------------------------------------
Page 2
LETTERLIJK ONDER WATER

Onderwaterhockey wordt letterlijk onder water gespeeld. De diepte van het bad mag variëren van een meter tachtig tot maar liefst vier meter. Hoe dieper hoe saaier, vertelt een speler. “Je kunt minder lang onder water blijven omdat de druk hoger is op vier meter diepte. Dat betekent dat je vaker naar de oppervlakte moet en het spel langzamer en voorspelbaarder verloopt. Je kunt je tegenspeler namelijk altijd van boven zien aankomen.” Juist dat aspect maakt het onderwaterhockey echter zo bijzonder. Het water voegt een derde dimensie toe. Sven lacht: “Er zijn niet veel sporten waarin je de tegenstander ook van rechts boven kunt verwachten!”Een onderwaterhockeyspeler ademt ongeveer elke dertig seconden,maar de meeste spelers in Svens team halen de twee minuten als het nodig is. De stick waarmee gespeeld wordt, is veel kleiner dan eengewone hockeystick en elke stick ziet er anders uit. Sommige stickshebben gaten (om de weerstand van het water te verminderen), andere zijn weer dunner, rechter of gewelfder. Er bestaan geen strikte regels voor, elke stick kan volledig worden aangepast aan dewensen van de speler. Bovendien mag een speler tijdens de wedstrijdverschillende sticks op de zwembadrand hebben klaarliggen. Op elkmoment mag er gewisseld worden. Met een dikke, voorgevormde handschoen van rubber of siliconen wordt de onderwaterhockeystickvastgehouden. Tot de uitrusting behoren verder een waterpolocap, een snorkel en enorme zwemvliezen. Het doel is een weinig tot de verbeelding sprekende aluminium bak die verzwaard met stenenverzonken ligt op de bodem. De puck is uiteraard ook verzwaard; gemaakt van lood, rubber en hard plastic, maar verder ziet hij eruit als de bekende ijshockeypuck. Hieraan dankt het onderwaterhockeydan ook zijn naam. Het blijft stilDe wedstrijd kan beginnen. Een onderwaterhockeymatch bestaat uit twee keer een kwartier spelen en drie minuten rust. Het witte en het zwarte team onderscheiden zich in de kleur van hun hand -schoenen. Twee teams staan aan weerszijden van het bad opgesteld.Arm over de badrand, duikbrilblik op de puck in het midden gericht. “En…..go!”, schreeuwt de coach. Tien paar zwemvliezen schieten delucht in, spetters zwieren in het rond en dan is het stil. En blijft het stil. Onder water is het geruisloos. Het tafereel is als een televisie-wedstrijd met beroerde ontvangst. Moeilijk te volgen en zonder geluid. Alleen het water klettert nu en dan. Vervreemdend. Het is bijna onmogelijk om vanaf de rand van het bad de puck te zien. Zwemvliezen zwaaien, snorkels gaan op en neer en de spelers duikenheen en weer. Het bad wordt een watersoep met half verzonken mensjes. Maar nergens is een puck te bespeuren. Dan zwemmen de spelers plots naar boven. Een snorkel wordt afgetrokken. “Ja!” roept iemand uit. Er is gescoord. Maar met snorkel op kun je natuurlijk pas juichen in de vertraging. En dat is niet hetzelfde als juichen op het moment suprème. Daarom zijn de tribunes bij onderwaterhockeywedstrijden vaak troosteloos leeg. Er is niets te zien en er valt bar weinig mee te leven.
--------------------------------------------------------------------------------
Page 3
Coach Sven heeft inmiddels zoveel ervaring dat hij het spel ook boven water kan volgen. Vol enthousiasme beschrijft hij de wedstrijd:“Kijk, nu vallen ze aan, oh, zie je de puck gaan, ze zijn vlakbij het doel…” Het gaat aan de ongetrainde toeschouwer voorbij. Hoe slaagteen scheidsrechter er eigenlijk in de spelers te controleren? Sven: “Tijdens de wedstrijd zitten er twee scheidsrechters in het water die mee zwemmen en kijken of het er daar beneden niet te ruw aan toegaat. Speelt iemand te ruw, dan wordt hij of zij voor vijf minuten uit het spel gehaald. Een derde scheidsrechter houdt in de gaten wat er boven het wateroppervlak gebeurt.

” IJZEREN TACTIEK

Het trappelen en spetteren gaat onverminderd voort. Het ziet er misschien wat rommelig en ongecoördineerd uit. “Maar we hebben een ijzeren tactiek”, benadrukt Sven. “Onze spelstrategie wijkt volledig af van die van andere teams. De meeste teams hebben een vaste opstelling zoals in het voetbal: een verdediger, een midden-velder, een aanvaller, enzovoort. Maar wij roteren! Dat hebben we overgenomen uit het waterpolo. Bij ons staat iedereen om beurten op een andere plek. Dat maakt het voor de tegenstander een stuk lastiger!” Vol trots vertelt Sven over zijn strategie. Is dat het geheim van hun succes? “Nee, ons geheim is ons plezier. Wij spelen niet serieus, maar wel heel goed. Ons eigenlijke doel is geloofwaardig verliezen. Eerlijk waar! Wij houden van de sport en een mooie wedstrijd spelen is belangrijker dan scoren.” Hijgend wordt er aan de waterspiegel naar adem gesnakt. Nog tien minuten te gaan. “Nu wordt het spannend”, vertelt Sven. “In de tweede helft slaat de vermoeidheid toe en wordt meestal duidelijk welk team de overhand neemt. Er wordt dan ook veel meer gescoord in de tweede helft.’ De puck blijft onzichtbaar voor de leek aan de zwembadrand. Wat wel opvalt, is de gedrevenheid waarmee de spelers zich in het spel storten. Na de laatste minuut met een goal van het witte team komen ze stuk voor stuk steunend en rood aangelopen naar de oppervlakte. Wie heeft er gewonnen? Een ver-moeid dobberende speler glimlacht: “Dat zou een goede vraag zijn als we het hadden bijgehouden.” Hier geeft niemand om scores. De spelers zijn alweer klaar om zich aan te kleden en de kantine te bezoeken. Daar roken ze een peukje en drinken ze een biertje. Dat zoiets funest is voor het uithoudingsvermogen kan het Tilburgseteam niet deren. Ze gaan immers voor de sport, niet voor de prestatie.

Oké, in Tilburg traint misschien niet het beste wat Nederland te bieden heeft, maar een mooiere inleiding in het onderwaterhockey is nergens te krijgen.
Vol hartstocht en met opgeheven hoofd bewandelen deze sporters hun vrolijke weg naar de degradatie. “We waren nog niet in topvorm, hè, Sven”, gniffelt een speler. “We kunnen nog veeeeeel slechter!”6“InTilburgtraintmisschienniethetbestewatNederlandtebiedenheeft,maareenmooiereinleidinginhetonderwaterhockeyisnergenstekrijgen.”

_________________
www.trb-res.nl
www.djoekster.nl
http://uwh.informe.com